Knapenkoor In Dulci Jubilo

’S morgens mochten we een half uur later opstaan en in de loop van de dag kwamen we erachter waarom dit mocht. Dit mocht omdat we een steile bergtocht moesten maken. We moesten van ’s morgens vroeg onze gepaste bergbeklimkledij aandoen. Na een lekker ontbijt moesten we drie uur op de bus afwachten op een spannende bergtocht. Eenmaal daar aangekomen doorkruisten we het mooie dorpje Zakopane waar we ook onze voortreffelijke lunch mochten opeten. Na de laatste paar winkeltjes gepasseerd waren begon het echte werk. Met een volle maag begonnen we aan de zware bergtocht.

Deze middag hebben we de horror van Auschwitz (sic) mogen aanschouwen. Na een zeer lange busrit kwamen we aan in het kamp. Het bezoek was minder expliciet dan we verwachtten. Toch bleven bepaalde dingen aangrijpend, zoals de tonnen haar opgestapeld in een kamer en de doelen waarvoor het gebruikt werd (tapijten, bedden, kleren,...) ook de gaskamer, de strafkamers en het crematorium zorgden voor een lugubere sfeer. Na het bezoek aan Auschwitz I (=werkkamp) zijn we naar Birkenau (=vernietigingskamp) geweest.

“Er was eens een Hongaarse prinses. Op een mooie zonnige dag liep ze in de tuin rozen te plukken. Plots hoorde ze in de verte de zoete klanken van een koor vuvuzela’s. “Zou dit mijn prins zijn?” , dacht de prinses. En ja hoor, op zijn witte knol en met een kristallen verlovingsring stoof een Poolse prins door het rozenperkje. Ze was op slag verliefd. Volledig van slag en als teken van liefde flikkerde ze de ring in de tuin van de buren. Een kleine lokale ondernemer die in zout marchandeerde. De prins zag haar direct zitten en vroeg haar ten huwelijk.