“Er was eens een Hongaarse prinses. Op een mooie zonnige dag liep ze in de tuin rozen te plukken. Plots hoorde ze in de verte de zoete klanken van een koor vuvuzela’s. “Zou dit mijn prins zijn?” , dacht de prinses. En ja hoor, op zijn witte knol en met een kristallen verlovingsring stoof een Poolse prins door het rozenperkje. Ze was op slag verliefd. Volledig van slag en als teken van liefde flikkerde ze de ring in de tuin van de buren. Een kleine lokale ondernemer die in zout marchandeerde. De prins zag haar direct zitten en vroeg haar ten huwelijk. Van de buurman kregen ze een versleten zoutschop als huwelijksgeschenk. Onmiddellijk na het feest denderde de prinselijke karavaan met het dolverliefde koppel terug naar Polen, naar een kasteel ergens in de buurt van Krakow. Op een saaie, doordeweekse, Poolse dag wou de prinses het huwelijksgeschenk van haar vroegere buur de zouthandelaar uit testen. Ze trok haar overall en botten aan en begon een put te graven op de oprit van het kasteel. Plots stootte ze op iets hard. Met haar poezelige prinsessenhandjes groef ze verder. Wat kwam daar te voorschijn? De kristallen verlovingsring die ze zo liefdevol over de haag had gekieperd.

“Daar moet zeker en vast een betekenis achter zitten”, dacht ze. En ja hoor, toen ze nog wat verder groef bleek dat ze een zout ader gevonden had. Het succes van haar vroegere buur indachtig overtuigde ze haar prins om in de ‘zout’ business te stappen en verder te graven. En ja, ze kregen ook nog veel kindjes die een gans zout imperium uitgebouwd hebben.”  (Eigentijdse IDJ versie van de Poolse legende over het ontstaan van de Wieliczka zoutmijn in Krakow.)

Na 2 dagen Krakow, lieve ouders, kunnen we niet anders meer dan alles wat we hier zien en bezoeken verklaren aan de hand van een leuke legende. Dit schijnt hier echt de gewoonte te zijn. Hebben jullie soms een betere verklaring voor het ontstaan van zo een zoutmijn ? Gisteren tijdens die leuke rondleiding door Krakow vertelde Michael, onze bebaarde gids, dat er meer dan 200 kerken of kapellen zijn in Krakow. Nu weten we waar ze die allemaal verstopt hebben. 500 trappen naar beneden in een zoutmijn en je komt er al een 5-tal tegen. Wij zijn wel de dapperste aller Galliërs, maar de Polen zijn blijkbaar toch nog altijd de katholiekste aller Europeanen.

De meest imposante kapel in de zoutmijn is die die gewijd is aan Koningin Kinga (1224-1292). Het betreft een onderaardse kathedraal van 54 meter lang en 12 meter hoog waar meer dan dertig jaar aan is gebouwd. Deze kathedraal maakt een verpletterende indruk: mooi belicht en glimmend. Alles wat in de kathedraal staat is uit zout gehouwen: niet alleen het altaar en alle beelden, maar zelfs de plavuizen op de vloer en de kroonluchters. Gezellig toch, als de viering een beetje saai is kan je nog altijd wat zout van de muren likken.  We zijn niet de enigen die het geprobeerd hebben, Nicolaus Copernicus, Johann Wolfgang von Goethe, Alexander von Humboldt, Dmitri Mendeleev, Robert Baden-Powell en Karol Wojtyła zijn ons voorgegaan.

Geen kathedraal, zeker geen op 110 diepte, zonder een streepje Haendel. In termen van een IDJ koorreis valt dit onder de categorie “effie de akoestiek testen”. Onze gids had nooit verwacht dat we zo mooi konden zingen. Zullen we ooit nog de mogelijkheid hebben om op een diepere locatie te zingen?

Morgen meer !

Mark